Stroom op tafel in een koetshuis waar je niet mag frezen

De eerste groep die ik ooit ontving in ons koetshuis, kwam met de trein naar station Maarn en liep in de regen het laatste stuk over de oprijlaan. Twaalf mensen, twaalf natte jassen en twaalf laptops met een accu die na de reis bijna leeg was. Er waren vier stopcontacten in de hele zaal. Binnen tien minuten lag er een slinger van stekkerdozen over de eiken vloer en zat de trainer met haar beamer op een verlengsnoer dat ik uit de schuur had gehaald. Het ging goed, die dag. Maar ik heb die middag besloten dat het anders moest.

Een mooi gebouw met beperkingen

Ons koetshuis staat op een landgoed aan de bosrand van Maarn, tussen hoge beuken en eiken. Het is een monument, en dat merk je zodra je iets wilt veranderen. Het stucwerk op de wanden is oud, het plafond heeft balken die je niet zomaar doorboort, en voor elke ingreep die het karakter aantast, heb je toestemming nodig. Sleuven frezen voor nieuwe leidingen in de muren was dus geen optie.

Ik had een lijstje met wensen. Stroom op de vergadertafels, een groot scherm dat je ook overdag goed ziet, een beamer voor de trainers die daar nog steeds aan hechten, en geen enkele kabel meer over de looproute naar de koffie. Met dat lijstje belde ik Elektricien Maarn. De monteur liep eerst een uur door het gebouw, kroop onder de vloer en stelde vooral vragen. Hoeveel mensen tegelijk, welke apparaten, wat er in de keuken staat als de lunch wordt opgewarmd.

Via de vloer in plaats van de muur

De oplossing zat onder onze voeten. De houten vloer ligt op een kruipruimte, en daardoor konden de nieuwe kabels van onderaf naar het midden van de zaal. Daar kwamen twee vloerpotten, precies onder de plek waar de lange tafel staat. Vanuit die vloerpotten gaan de snoeren door de tafelpoot naar inbouwmodules in het blad, met stopcontacten en usb-aansluitingen. Niemand struikelt meer, en het tafelblad zelf ziet er nog steeds uit alsof het er al honderd jaar staat.

Langs de wanden zijn de leidingen weggewerkt in plinten met een kabelgoot erin, zonder één gat in het oude stucwerk. Het grote scherm staat op een verrijdbare standaard, zodat we het kunnen verplaatsen voor een groep die liever in een hoefijzer zit. De beamer hangt aan een bevestiging die aan een van de balken is vastgezet op een plek die de monteur vooraf met mij en de beheerder van het landgoed had afgestemd.

Genoeg groepen voor een volle dag

Wat ik zelf nooit had bedacht, was de belasting. Een zaal vol laptops, een scherm, een beamer, twee koffiemachines en een warmhoudkast voor de lunch op één oude groep, dat ging ooit mis. Elektricien Maarn heeft de zaal, de keuken en de audiovisuele apparatuur elk een eigen groep met aardlekbeveiliging gegeven. De koffiemachine kan nu loeien terwijl de spreker gewoon doorpraat.

Wat gasten merken

Eigenlijk merken ze niets, en dat is precies de bedoeling. Vorige week zat er een directieteam van een middelgroot bedrijf, met in de pauze een wandeling naar het Maarnse Grindgat en daarna weer aan tafel met volle accu’s. Niemand vroeg naar een stopcontact. Een van de deelnemers tikte op de module in het tafelblad en zei dat ze nooit had gezien dat er überhaupt stroom in zat. Voor wie een oud gebouw wil gebruiken als vergaderplek, zou ik vooral dit meegeven. Begin bij de vraag wat er onder en achter het gebouw mogelijk is, en laat de muren met rust.